وعده دیدار

به تماشای چشم اندازی رنگ به رنگ 

       در بلندای نیلگون آسمان 

با بدرقه تیرگی و سرما......

به تماشای پرنقش ترین تابلوی گردون نشستیم.....‌

نوای آسمانی کز برق منزل لیلی به اوج  شد

نغمه پر عطر مجنون را جاودانه کرد 

در گنبد مینای فلک...........

ریل های تب دار ایستگاه مه گرفته

            بی نهایت نرده هایی که به افق می رسید.....

نیم کتی تنها رو به بی انتهای جاده

ترن آمد....ایستاد و رفت.......

خنده های مسافران در هیاهوی زمان پیچید و گم شد..‌..

و چشمان خیره ای به آخرین واگن.....

چشم براه پریشانی گیسویی که.............

بی وزن و بی صدا 

                 همچو دانه های برف.............

پر خروش و پر غوغا

                بسان موج های ژرف.........‌‌‌‌‌‌‌‌....

جاری شدم به زمینی که در آن

تنها ذکر تو بر لب است..........

ای خوشا نغمه دیدار ما......‌

                               در این قاب بی همتا........

اسفند ۱۴۰۰