هوای میخانه
درست یادم نیست
روزی که روی تو بر من
جلوه کرد اما خوب یادم هست
که چرا جلوه نمود
من بودم و دلقی کهنه
توبودی ودو چشم خسته
فکر کردم خواسته ام را می خواهی
بدین رو شیفته تو شدم
به در میخانه رفتم اما مجال خوردن دو سه پیمانه نشد
چون تو زآنجا گذرت بود
مست ودیوانه از باده عشق تو در پی تو شدم
که مگر تو مرا به خانه بری
مرغ دل من به هوای تو به همه جا حتی به بیستون هم پر کشید
که اگر خسرو اجازه دهد
همچو فرهاد رود از عقب کوه کنی ...